ვერავინ გაბედავს’

-მერე?
-მერე არაფერი,გამოვიქეცი, აზრზე არვარ სადარის, გამოვექეცი ზურა მაგრამ არვიცი, არმოისვენებს სანამ…
-დაწყნარდი, ვერაფერს ვერიზამს, დავასწრებ :3 წადი და დაიძინე შენ

შოკში ვარ. ასეთი ნაბიჭვრები როგორ არსებობენ, ის ხომ ბავშვია, ვფიქრობ და მივდივარ ჩემი კარადისკენ რომელშიც 2 წლის წინ ნაპოვნ ‘გლოკ-26’ს ვმალავ შიგნით 3 ტყვიით.  ვტენი, შემდეგ ლუქ ზე გადამყავს რომ მანამდე არ გავარდეს სანამ ამის დრო არ იქნება,  ჩემი დისთვის წერილს ვტოვებ და მივდივარ…
ფარეხში  ჩემი მწვანე ბაიკი მელოდება  რომელიც ყველგან წამიყვანს სადაც მოვინდომებ…  უახლოსე ავტოგასამართ სადგურზე ბაკს ვავსებ და ბორჯომში მივდივარ…  ამდროს არაფერზე და ყველაფერზე ერთდროულად ვფიქრობ მაგრამ მიზანი მაინც უცვლელი მრჩება ‘დავინახე ის გახვრეტილი შუბლით ჩემს ფეხებთან გაშოტილი’ როგორციქნა ბორჯომში შევედი მაგრამ აქედან გზა არვიცი ამიტომ  ხაზის  სამარშუტო ტაქსს მივყვები უკან  მერე ხიდთნ ვჩერდები და ველოდები  ვიცი რომ აქ გამოივლის ხოდა ველოდები…
აი გამოჩნდა ნაცნობი   ლურჯი ‘ფორდ ტრანზიტი’ მარჯვენა ჩამტვრეული ფარით მე იქვე რკინის ყლეობას ვპოულობ და დიდ ქვას…
როდესაც მომიახლოვდა იქ უკვე გონება გაითიშა და მთავარი მიზნისკენ დაიწყო ინსტიქტური მოქმედება… ამას მერე მივხვდი…    ქვას ფანჯარას ვესროლე და რაღაც ჩემთვისაც არეალური სისწრეფით მძღოლის კარის უკან აღმოვჩნდი ისე რომ მანკიარა მეც ვერ შევამჩნიე ეს როგორ მოხდა. გინებით გადმოდის მანქანიდან და  უცებ ზურგში  ზემოთხსენებული რკინის მილი ხვდება ტრიალდება ჩემსკენ განცვიფრებული სახით
მიცნო და თან არაფრის თქმას არ აპირებს იცის რომ განწირულია…  ამ დროს   მილი სახეში ხვდება და ითიშება. არაა   ასე იოლად არ უნდა მოკვდე შე ნაბიჭვარო ვეუბნები და წყალს ვასხავ    ბოთლის დანახვაზე გენიალური იდეა გამიჩნდა… მისი მაყუჩად გამოყენება :3
ვაფხიზლებ.  მუხლებზე ვაყენებ.  ვაიძულებ რომ თვალებში მიყუროს. მისი რექაცია 0. აი გლოკის დანახვაზე კი შეკანკალდა ცოტა  და გაიფართხალა თითქოს სადმე გამექცეოდა  ამდროს მეორედ მოხვდა. პისტოლეტი ლუქიდან  ავტომატურზე გადავიყვანე  შუაში ბოთლით შუბლზე მივადე  და  გამოვკარი…..
არ ვიცი ეს რაგრძნობა იყო..  შურისძიების  თუ დანანების, სიამაყის თუ სინანულის, ცოდვის დაწოლის თუ სამართლიანობის აღდგენის მაგრამ  რაღაც არაამქვეყნიური ვიგრძენი. ტყით შემოკრულ ტრასაზე,  დამსახურებულად გვამთან ერთად და კიდევ მის ჯართდან და ჩემს მწვანე ბაიკთან ერთად რომელიც მოტოციკლიც არ არის ვიყავი  თითკმაყოფილი…
რაიმეს ანაბეჭდებისგან გაწმენდა არ დამჭირდა რადგან ბაიკზე ხელთათმანებით ვიყავი არც სახეზე მიცნობდა ვინმე  აწ უკვე გვამმაც მხოლოდ ის დაინახა რაც საფარაწეული შლემიდან ჩანდა.. აბსოლიტურად მშვიდად დავჯექი ჩემს ბაიკზე  გონება ზეპელინით გამოვრთე და ისევ სახლისკენ გამოვეშურე  გზაში  საწვავის დასხმა კიდევ ერთხელ დამჭირდა.. სულ ესიყო
სახლშ რომ მოვედი ჩემს დას ისევ ეძინა… მშვიდად, რადგან ეგონა რომ მე მასთან ვიყავი  და მას საფრთხე მართლა აღარ ემუქრებოდა… მისთვის დატოვებული წერილი უნიტაზში ჩავუშვი… გლოკი ისევ შევინახე(დავმალე)  და  ამ დროს გავიღვიძე კიდეც… უკვე სკოლაში წასვლის დრო იყო,   ისევ უაზროდ უაზრო დღე უნდა დაწყებულიყო,  ისევ ჩემს უინტერესო ცხოვრებას უნდა დავბრუნებოდი…
600full-fight-club-artwork

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s