თეატრია, თეატრი რომელსაც რაჟისორი არ ჰყავს

 ყველა იმას აკეთებს რაც უნდა

 მე,მე ამ სპექტაკლის მაყურებელი ვარ

 ვზივარ ჩემთვის სადღაც შუა რიგებში და ვაკვირდები სცენას

 მსახიობების ყურადღებას ორ შემთხვევაში ვიმსახურებ

1.თუ შეურაცხყოფას მივაყენებ ისინი წამიერად მაინც გამომხედავენ

2.როდესაც ჩემგან აპლოდისმენტებს ითხოვენ

 ესარის ასე გრძელდება მთელი სპექტაკლი, ისენი დაუდგმელად თამაშობენ მე კი ვზივარ და ვუყურებ

 მაყურებელი მაშინ მიდის როდესაც სპექტაკლი მთავრდება, წესია ასეთი. მაგრამ მე აღარმინდა ურეჟისორო, დაუდგმელი არეული სპექტაკლის ყურება რომელსაც არაპროფესიონალი მსახიობთა დასი თამაშობს

 დიდიხანია მინდა დარბაზის დათოვება მაგრამ თავსვიკავებ 

1.იმედი მაქვს რომ რამეს მოიფიქრებენ და წესების მიხედვითდაიწყებენ თამაშს

2.მაყურებლის გარეშე სპექტაკლი არაფერია მეკი ერთადერთი მაყურებელივარ აქ

და მენანება

 მაგრამ ასე აღარ შეიძლება  მე ყველაფერს ვერშევცვლი და რომც შევძლო არმინდა ეს მათ გადაწყვიტეს  იმპროვიზირებული თამაში რომელშიც ბევრი შეცდომებია და თან ნიჭიც არუწყობთ ხელს რამე ღირებული შექმნან

 მე ვტოვებ დარბაზს…  სხვა სპექტაკლის საყურებლად მივდივარ მაგრამ  თამაშზე ვოცნებობ…

One thought on “

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s