კიდევ ერთი პოსტი რომლის სთაურიც ვერ მოვიფიქრე

      ღმერთები მანამ ცოცხლობენ სანამ მათზე ლოცულობენ   ხოდა მეც აქვარ.   სანამ არვიყავი ბევრჯერ მინდოდა დამეწერა რამე,  მხატვრული ან უბრალოდ დღიურის ერთი ფურცელისავით რამე ანდაც პუბლიცისტური წერილი ეხლა რომ ძაან მოდაში შემოვიდა და ვისაცარეზარება ყველა  რო აქვეყნებს, მაგრამ დავიკიდე.   

      უკვე მეშვიდე თვეა საქართველოში  აღარ ვცხოვრობ,  გარშემო ბევრი რამე შეიცვალა და ვერვიტყოდი რომ რამე უარესობისკენ, მაგრამ ჩემში ბევრი ვერაფერი, უფრო სწორად ისევ ისეთი გავხდი აი პოსეიდონი სანამ გავხდებოდი,  უბრალოდ ეხლა ბევრადმეტივიცი და შემიძლია

      მოდი რადგან თავში არაფერი მომდის მოვყვები სადვარ რასვაკეთებ და რამე მომაფიქრდება ამასობაში რაცსათქმელიმაქვს მართლა.      ვცხოვრობ  საფრანგეთის ჩრდილოეთში მდებარე ქალაქ შერბურგში , რომელიც ძალიან მომწონს   ძველი ქალაქია, ვიწრო ქუჩები ქვის სახლები და პორტი,  არის სასახლეები რომლებსაც პარკებიაქ სხვათაშორის ერთერთი ჩემს კორპუსთან ახლოს არის ძალიან და იქ შველი ვნახე, მართლა ძაან ლამაზია.   ოკეანე არის კიდევ  რომელიც ჩემი ფანჯრიდანაც მოჩანს და  კიდევ არის ხალხი,   ძირითადად ბავშვები და მოხუცები და ისეთი ტიპები მშვიდი წყნარი ცოვრება რომ უყვართ. თვითონაც ეგეთები არიან , მშვიდები წყნარები და რაცმთავარია მუდამ მომღიმარები,  კარგი გარემოა საცხოვრებლად. 

 

   ამ პოსტის წერა იმიტომ დავიწყე რომ ცუდად ვგრძნობდი თავს და დავმშვიდებულიყავი , კიდევ იმიტომ რომ  რამოდენიმე ადამიანს ალბათ მოენატრა კიდეც პოსეიდონი  , კიდევ ერთმა გოგონამ ეხლა აღმოჩინა და ეს მას ეძღვნება , კიდევ იმიტომ რომ მომენატრა ბლოგი   

 

ვინაიდან ბევრი ვერაფერი ვთქვი ფოტოებს  ავტვირთავ   

 

Image

ImageImageImageImageImage

ქაღალდის ნავი

   ერთი კვირაა არ მიძინია წესიერად, დღევანდელ დღეს თუ არ ჩავთვლით.
სავსებით მოულოდნელად ჩემს და კიდევ ჩემი ბევრი მეგობრის ოცნებაში ამოვყავი თავი, იქ სადაც ყვითელი ტყეები სასიამოვნოდ მწველი სიცივე და ოკეანე ერთმანეთს ისე ებმის როგორც სიზმარში. დღეს დილით თვალები რომ გავახილე ვთქვი ხვალ  პირველი  დეკემბერია თქო, მერე მე რაო მიპასუხეს, არაფერი, ვთქვი მე და ავდექი, მთელი კვირის უძილობის შემდეგ კარგად გამოძინებული. შევამჩნიე რომ დაბნელებამდე სამი საათი იყო დარჩენილი და გადავწყვითე შემოდგომის ბოლო დღის სამი საათიც კომპიუტერთან არ გამეტარებინა და გარეთ გავსულიყავი ჩემს ოცნებასთან საზიარებლად.
   ეხლა აქ ვარ, ატლანტის ოკეანის  ერთ-ერთ პატარა ნავმისადომთან და ვუყურებ ტალღებს რომლებიც მოდიან , მოდიან,მოდიან სულ მოდიან , არ ილევიან, რათქმაუნდა , ისინი ხომ , ჩემთან მოდიან. წინ ვიკინგების აშენებული ოთხი ციხეა , ოთხ კუნძულზე ვუყურებ და ჯერ ბოლომდე ვერ ვაცნობიერებ რომ აქვარ , თუმცა ვხვდები, ეხლა იწყება ყველაფერი და რაცაქმამდე მომხდარა მხოლოდ შესავალი იყო. 
Image
    ზღვა, ღრუბლები და მე.   მზე  ისევ არ არის. ჰ, უკან მოვტრიალდი და დავინახე, აქ ყოფილა. მართალია, ღრუბლებს ეფარება მაგრამ აქ არის , ხო, ვხედავ რომ აქ არის. 
     წერილის ორიგინალით ქაღალდის ნავი გავაკეთე და   ოკეანეს ვაჩუქე. მადლობა გადავუხადე ნოემბერს, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა. ყველაფერი ეხლა იწყება.  მე Ψ ისევ მოვალ. 
Image

დაბრუნება

ზღვების დიადი მმართველი მოგესალმებათ.    ზუსტად 2 თვისა და 12 დღის შემდეგ, რაც დიადმა პოსეიდონმა თავის ზღვებში დაისვენა და სხვა რაღაცეებიც მოასწრო, კვლავ დაუბრუნდა ბლოგს.    გილოცავთ.  მეც მომილოცეთ.

ამ ორი თვის განმავლობაში ბევრი რამე შეიცვალა და მე, ისედაც  დიადმა  ღმერთმა განვიმტკიცე ადგილი ქვეყანასა ზედა. გავხდი თავის უფალი  სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ,   იდეალური სრული არსით  და დღეს როდესაც ჩემი იდეალურობის ჯაჭვს ბოლო რგოლი შეემატა და საბოლოოდ შეიკრა ისევ აქ ვარ.

მოდით  მივყვეთ უკნიდან, რა მოხდა ამ ორი თვის განმავლობაში,   მაგალითად გუშინ კიდევ ერთხელ შოკში ჩამაგდეს ახალმა კლასელებმა და ურცხვად უარყვეს მეფე , როგორც შემოქმედი და როგორც პიროვნება , გაკადნიერდნენ და თქვეს რომ ის სულაც არარის მეფე და მის სიმღერებს რომლებიც მხოლოდ ჩემი ყურსასმენებიდან გაპარულ მაზე აქვთ მოსმენილი სრული სისულელე უწოდეს ,   ამაზე რა რეაქცია მექნებოდა  შეგიძლიად თავად მიხვდეთ .   რადგან შევეხე ახალ კლასს დასაწყისშივე, ბარემ მოგიყვებით სად აღმოვჩნდი ერთი კვირის და 1 დღის წინ.
ქ.რუსთავი სკოლა  N 18  16.09   სანამ სკოლაში შევიდოდი დიდი არაფერი ემოცია არ დამუფლებია , ჩვეულებრივ სკოლის ეზოში იდნგნენ ბავშვები ჯგუფ-ჯგუფად, ეს ახალი სკოლა იყოდა და სულ რამოდენიმე ადამიანს ვიცნობდი, ჰოდა ერთ-ერთ მათგანთან ერდად მივედი, ორივე კლასელებს ვეძებდით, ვიპოვნეთ და დავიშალეთ ( მეგობარს მარიამი ჰქვია და ამ სკოლაში ისიც არასტანდარტულ არსებად ითვლება რამე თუ მის მობილურის მთავარ ფოტოზეც კი ლგბტ და თანასწორობის დროშებია გამოფენილი, ჩემიარიყოს ისიც არატრადიციული ორიენტაციის ჰგონიათ სკოლაში).  უბნის ‘ძმაკაცებთან’ ერთად ცოტახანი ‘ ვაბირჟავე’ სკოლის ეზოში და შევედი , პირველი სართული მომეწონა მეორე აღარ , ავედით მესამე სართულზე და აქ უკვე მივხვდი სად ვიყავი და რისი შიში უნდა მქონოდა მომავლისთვის , პირველრიგში რაც თვალში მომხვდა კლასელების  ურთიერთ დამოკიდებულება იყო, ელემენტარული მისალმებაც კი ეზარებოდათ არათუ მოკითხვა და ასე შემდეგ..  კლასში რომ შევედი თვალები გამინათდა კედელზე დიდი ასოებით ‘Freddie Mercury’  ეწერე , ვიფიქრე ეგაა გადავრჩითქო, მაგრამ შენც არ მომიკვდე,  თურმე წინა წელს სხვა კლასი, სწავლობდა იმ ოთახში და ერთ ერთ მათგანს დაუწერია.  მეორე გაკვეთილიდან ფრედის ვინღა დაეძებდა ისეთები დაიწყეს. ვიფიქრე რეპი თუ მოსწონთ თუფაქს მაინც უსმინონ თქო, ეს იყო სრული შოკი ჩემთვის როდესაც უკანა მერხიდან ერთ-ერთი  თანაკლასელი წამოდგა და არც მეტი არც ნაკლები (ნაკლები ვინ შეიძლება იყოს მარა) ბედინას ტექსტების მღერა დაიწყო, ვერ წარმოიდგენთ და ნახევარი კლასი აყვა, მეორე რიგში კი გოგონები  თავის სტიქიაში იყვნენ და თუ არ ვცდები მატკუს მეტრეველს უსმენდნენ. ერთადერთ მცირე იმედს გადარჩენისთვის ერთი მომცრო გოგონა მიტოვებდა რომელიც უკანა მერხზე იჯდა და ამ ყველაფრის შემხედვარეს დამწუხრებულისახით მაგრამ მაინც ეღიმებოდა, რადგან შეამჩნია   ჩემი ‘facepalm’_ები.  მეორე დღეს  უკვე შეცდომა  აღარ დავუშვი და სკოლაშ ყურსასმენებით გამოვცხადდი , მთელი დღე ხან ჩარკვიანს ვუსმენდი ხან რედიოჰედს, შიგადაშიგ გავხედავდი წარწერას კედელზე და იმ მომღიმარ გოგონას, მეიმედებოდა, სრული ნეტარება იყო(წინა დღის ფონზე).
ამავე დღეს გავიცანი ეს მომღიმარი გოგონა რომელსაც ამ წამიდან სოფოთი მოვიხსენიებ,   სოფომ იმედები არ გამიცრუა და ის აღმოჩნდა რაც მე მეგონა (მეტიც , ბევრად მეტი ვიდრე მე  მეგონა). აღმოჩნდა რომ 8 წელი  პარალელური კლასელი იყო და არ ვიცნობდი (მაგარია)  ჩემი პირველი მნიშვნელოვანი კითხვა მისმიმართ იყო  კუბრიკის ფორთოხალი უფრო მოსწონდა თუ ბერჯესის , მან მითხრა  რათქმაუნდა ბერჯესისო, მე ისევ მოვუყევი, რომ კუბრიკის ფორთოხალმა გამიჩინა სურვილი ორიგნალს გავცნობოდი, მანკი კიდევ ერთი  დადგმა მირჩია ამ რომანის მიხედვით:   ავთო ვარსიმაშვილის მექანიკური ფორთოხალი. რომელმაც რათქმაუნდა არ გამიცრუა იმედი და ძალიან კარგი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე. პრინციპში ამის შემდეგ არც მიკითხავს რაიმე ჩემთვის მნიშვნელოვანი , ყველაფერი გასაგებია , ყველაფერი იდეალური მარტივია. გაცნობიდან მესამე დღეს first kiss გვქონდა, რამოდენიმე დღეში კი კლასელებმა დაგვწვეს რომ ერთად ვიყავით რადგან ორივე ჩალურჯებული ტუჩებით გამოვცხადდით სკოლაში.  ეს ის ბოლო რგოლია  დასაწყისში რომ ვახსენე.
რა მოხდა სკოლამდე,   სკოლამდე შემიყვარდა 3 სიმღერა რომელსაც გამუდმებით ვუსმენ (რიგრიგობით)  ირაკლი ჩარკვიანი- ვიცი რომ ,  სერგი გვარჯილაძე- artificial love   და michelle featherstone- coffee and cigarettes.  განსაკუთრებული დამოკიდებულება გამიჩნდა თათას მიმართ, კიდევ უფრო მეტად შემიყვარდა ჩემი მეგობრები  და 1-2 გავაქრე (ან გავალაითე) ჩემი ღვთებრივი ცხოვრებიდან.
როგორ გავხდი ღმერთი:    ზაფხულის ერთ მშვენიერ დღეს  როდესაც რატომღაც მოწყენილი ვიყავი, დავფიქრდი ჩემს ყოველდღიურობაზე, რაც საშინლად არ მომწონდა, ამ ფიქრის დროს შემომეცნობიერა, რომ  ჩემს გარშემო პრობლემების რაოდენობა  0 იყო,  ისევე როგორც წინაღიბების და მივხვდი,მქონდა აბსოლიტური თავისუფლება მეკეთებინა ის, რაც თავში წამომივლიდა, დავიწყე კიდეც ასე მოქცევა და შედეგმაც არ დააყოვნა, 2 დღის შემდეგ ისევ თვითკმაყოფილი ვიყავი. ყველაფერი გამომდიოდა რასაც ვაკეთებდი და ყველაფერს ვაკეთებდი რაც მინდოდა,  გარდაამისა საოცრად გამიაქტიურდა გონება , თითქოს რამოდენიმე აბი ექსტაზი მქონოდა დალეული ,   ერთ ადგილას ვერ ვჩერდებოდი , იდეები მაწვებოდა , ვაკეთებდი  რაც მინდოდა როგორც მინდოდა , როცა მინდოდა და ხელს არავინ და არაფერი არ მიშლიდა.  ვიგრძენი რომ ვიყავი თავისუფალი , ყოვლისშემძლე არსება რომელსაც უკვე ცურვაც შეეძო რადგან ზღვაზე იყო და აქ მე როგორც პოსეიდონი წყალს დავეუფლე , ჩემს შავი, ლურჯ ზღვას.

ამ სულიერ არზევებას თან დაერთო ფიზიკური გამშვენიერებაც, სასწაულისამებრ დავიკელი 7  კილოგრამი (წინასწარი გათვლის გარეშე, არავითარი დიეტა არავითარი ვარჯიში) , გადავიპარსე თმა რაც ყველა ვარცხნილობაზე მეტად მომიხდა, მოვუშვი წვერი, ვიყიდე ტანსაცმელი (ცხოვრებაში პირველად ის რაც მომწონდა და მინდოდა და არა ის რასაც სკოლა ან სხვა რამ მავალებდა)გამოვედი საზოგადოებაშ გავაქტიურდი და გარკვეულ წრეებში საკუთარი ადგილი დავიკავე, თუმცა ისევ არ ვეკუთვნი არაფერს, ისევ ინდივიდი ვარ ყველაფრისგან დამოუკიდებელი და ყველასგან განსხვავებული
ასე ჩავამთავრე ზაფხული და  თამამად შევხვდი შემოდგომას როგორც   იდეალური არსება ,   დიდი სამეულის წევრი, დიადი ღმერთი პოსეიდონი.

Now I’m here
Now I’m wanted
Now I’m good friend
Now I’m Boyfriend
Now I’m son & bro.
Now I’m FREE
Now I’m ruler
Now I’m The God
Now I’m Poseidon
Right Now I am fucking PERFECT.

Image

აივანზე ვიჯექი, კომფორტულ სავარძელში, თხელი პლედით, ფეხები იატაკზე

აივანზე ვიჯექი, კომფორტულ სავარძელში, თხელი პლედით, ფეხები იატაკზე გაგებულ რბილ, წითელ ხალიჩას ეხებოდა.  მახსოვს, ერთ დროს,  ეს ხალიჩა,  შპალერის მაგივრობას წევდა ,ნათხოვარი სახლის კედელზე.  ამაზე ფიქრები გორდება და  იქ ვბრუნდები, დროში რომელზე ფიქრისასაც პირველრიგში დედაჩემის ცრემლები მახსენდება… მხოლოდ ღამით ტიროდა, მე და ჩემს დას რომ არ დაგვენახა,  არც არასდროს დამინახავს და არც არასდროს მიგრძვნია… მხოლოდ ეხლა ვაცნობიერებ  რა შეიძლება ეგრძნო მას  იმ დროს.
ვბრუნდები, მაგრამ ფეხი ისევ იმ ხალიჩაზე მიდგას, აქვარ  და არც ეს ხალიჩა მიდის არსად, ჩემთან  რჩება როგორც იმ წლების ტკივილი…

რვეულები’ :3

დიდი ხანია მინდა ჩემი რვეულის უკანა ფურცლები ბლოგზე გადმოვიტანო ხოდა ამ უსაქმურობის დროს გადავწყვიტე  მექნა :3  ხო კიდე გამართული ქართულითარის ნაწერი როგორც ყველა ჩემი პოსტი და არშეიმჩნიოთ  სულ 2 რვეულია 

ბიოლოგია

გვერდი პირველი (ანუ ბოლო)
 
საკონტროლოს წერისას, ყველაფერი ვიცი, თითქოსს ოთახში შევდივარ სადაც თითოეული სიტყვა და პასუხია  მაგრამ ძალიან ბევრია , ისინი ძაფებით არიან  ჭერზე დაკიდებუი და მე მხოლოდ უნდა მოვძებნო, ყველაფერი მხვდება იმის გარდა რაც მჭირდება, ზოგი ჩემი ხელით არის დაწერილი და ვერ ვარჩევ რა წერია, ზოგი კი ჩემს თავს ზემოთ არის და ვერ ვწვდები. ეს არის მოგზაურობა ჩემს ტვინში. მეხსიერება :/

გონება გათიშული მაქ არაფერს ვფიქრობ შესაბამისად არაფერს ვწერ.

ჩემს რვეულში დახატული სვასტიკა დავინახე. ვერ გავიხსენე დატომ დავხეტე ამიტომ გვერძე ‘?’ დავსვი   უცებ მექანიკური ფორთოხალი მახსენდება ამ დროს კი ჰიერაქტიულ ბავშვებზე მესმის მონოლოგი.
Image
იქიდან გამოვვარდი სადაც ჯერ არც შევსულვარრ და არვიცი რატომ მწყინს  გუშინდელი პირველი აზრი იყო ‘პაშლი ანი ნა ხუი’, მაგრამ მივხვდი რომ  აქეთ გამიშვეს ნახუიზე მაგრამ ჩემი აზრი უცვლელია ‘პაშლი ანი ნა ხუი’. 

საყვარელ ხასიათზე დავდექი მაგრამ არვიმჩნევ  მასწავლებელს არმოეწონა იდეა რომ დებატები მენტალურ საკითხებთან დაკავშირებით გავემართა  სხვათემებზე მსჯელობით ჩვენ ვერაფერს შევცვლით ასე კი შეიძლება ერთ-ორ დეგენერატს გონება გახსნოდა რავიცი :/  

მეორე გვერდი

აბსოლიტური არეულობა

არეფერს ვგრძნობ

იმედგაცრუება გამოვვეთე
 
ის მომენტია როცა გრძნობ შეჩვეულ სიმარტოვეს მაგრამ ისევ გწყდება გული

მესამე გვერდი

Alexander the Great  ჩემი აზრიდ ალეწსანდრეს როლზე კოლინ ფარელი არუნდა აერჩიათ არარის კოლინი ალექსანდრეს ტიპაჟითქო ასე მგონია, მაგრამ ფილმში თავის როლს დიდებულად ერგება ანჯელინა  უნდა ავღნიშნო ჰეპისტიონი (ჯარედ ლეტო) რომელმაც ალექსანდრე დაამარცხა  ‘ალექსანდრე ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ დამარცხდა, როდესაც ჰეფისტიონის მადისაღმძვრელი ბარძაყისკენ გაექცა თვალი dafuq 
არშეიძლებოდა პლანეტას ერთი სრულყოფილი გმირი ჰყოლოდა? 
bulshit რასვწერ და რაზე ვფიქრობ (აზრები აირია)

ვახელ თვალს,  და ნეტა ეს არასდროს მომხდარიყო 
Image
მეოთხე გვერდი

სადარის ზღვარი      მე ის ჩემს თვში ვერ ვიპოვე ანუ საზღვრები ჩემში არარსებობს   შემიძლია ისე დავეცე როგორც ბლაინდის ფიშკა და შემიძლია ისე ავმაღლდე როგორც კაზინოს მეპატრონე   არმინდა  ეს საუბარი ისევ კარტებზე გადავიყვანო  ვითომ არ არსებობდეს სხვა შედარება, გუშინ ავმაღლდი   მმ ძალიან მაგარი იყო  შეიძლება ითქვას ვალეტივარ მაგრამ მგონია რომ ათიანობა ჟობია   მცივა    ნეტა ამას  ჯერა რიმ მისი მჯერაა? 

Fuck  არაა შანსიარარის მე ეს არ დამემართება არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს  ეს მხომ მე ვარ Bitches.

რატომ ვერ ვიპოვე სასურვეი მუსიკა  ? :@:@:@
Image
მეხუთე გვერდი

ეი სკოლა ეჰ 10 ჩემნაირი is to much

არუნდა წამოვსულიხავი, ნწ მკიდია

მკიდიას ისეთი კომენტარები მოჰყვა თითქოს მათ არვეკიდო

მმ ჯერ ნერვებს არავინ მიშლის  

დღეს კარგად ვარ, დღეს პატარა ჩამოდის დღეს კარგია 

(little smile) რატომ? ალბათ იმიტომ რომ მინდა ხშირად ვნახო ღიმილი, მათშორის ჩემს სახეზე  

ნეტა ‘აივანი’ როგორია წვიმის დროს ? :/ მ ვნახავ 

 
მეექვსე გვერდი

ვაუ  ჭორები  დაფრინავს და თან რა უაზროდ აუ რამაგარია :დ აუ საყვარლებიიი  როგორ ჭორაობეენ და მე ვკვდები სიცილით
 
აუ ხელი მეწვის :/ მტკივა მაგარიაააა…. 

 მმმ  რამადისაღმძვრელი კისერიააა აწწ. :3 

რევანშისტი კუ
Image
მეშვიდე გვერდი

how much beautiful is this fucked world without this shitty wrong people   
fuck them, all, all of them 

მერვე გვერდი

 ეეს სულ გამოყლევდა  ეჰ, არც დაგიკიდებ  ასეთი სირი როგორ ხარ.  ნამუსმა შეგაწუხა ხო? იმედია, ჩავთვლი რომ რაღაც  ნორმალური აქვსთქო მაგრამ არამგონია. შენ ლაზიერობა გადაწყვიტე მაგრამ შენმა მეფემ ყლევერმომჭამოს. ნეტა იცოდე რასაცოდავიხარ მაგ სახით, ქმედებით. ვიცოდი მაგრამ მაინც :/ , ვიცოდი და დავრწმუნდი GTFO stupid    სასაცილოა , უბრალოდ სასაცილოა 

Image
ეს რაიყო ეხლა? :/ anyway doesn’t matters. არც კიდიათ, მეკი ვღელავდი . დააა……

ძილი.

მეცხრე გვერდი

ამდენ ნაიარევს 
ამდენ ნაიარევს
რა მომიშუშებს 
ამდენ ნაიარევს
      დრო.

გოგონას რომელსაც შევპირდი თუ დავპირდი რავი

ეს რაღაც ურთიერთობა 2 კვირისწინ დაიწყო როდესაც რუსკას  გამო სკოლას ვაცდენდი, ადგილას სადაც არასდროს ვიყავი მანამდე ნამყოფი 2 გოგონა მოვიდა,  1 რუსკას დაქალი ბევრს ეწეოდა და ლაპარაკობდა  მეორე კი წყნარად იდგა ჩემსავით და 1 ს და რუსკას ლაპარაკს უსმენდა  მოწევა რო დაამთავრეს და თან სკოლაც რომ დაიწყო და ‘გაფაქტვის’ საფრთხე შეიქმნა   ‘პადიეზდში’ გადავინაცვლეთ   3 ნი კიბეებზე დავეყარეთ  გოგონა კი იდგა  ამის გამო უხერხულობას მხოლოდ ეხლა ვგრძნობ,  მეორე დღეს  მე  1 და გოგონა სპორტდარბაზში შევხვდით ერთმანეთს   სადაც გოგონას  პირველად დაველაპარაკე სამწუხაროდ არცერთი სიტყვა არმახსოვს იმ საუბრიდან
ურთიერთობამ გადაინაცვლა ფეისბუქში  ანუ ჩემთან სახლში , სამწუხაროდ კიდევ ვერ ვისწავლე საუბარი კლავიატურის გარეშე მაგრამ ესუკანასკნელი რომარა  რამოდიენიმე ადამიანი რომელიც დღეს ჩემთვის რამეს ნიშნავს  საერთოდ არმეცოდინებოდა ამიტომ მადლობა ზუკერბერგს. ხო დავუბრუნდეთ გოგონას  რომელმიც 4 ჰორორ ის შემდეგ ჩემი წარმოდგენით აკანკალებული მწერდა რომ არდამეტოვებინა და მესაუბრა მასთან  თავიდან გამეცინა მერე ჩავიღმავდი და მესიამოვნა მე რომ მთხოვა   ფეისბუქ ჩატმა  მობილუში გადაინაცვლა და ახლა უკვეძილის პირს მყოფ დათუნიას ჩახუტებულ საყვარელ არსებას ვამშვიდებდი და  არცმეტი არცნაკლები სიყვერულზე ვესაუბრებოდი ეს სასიამოვნო იყო … მეორე დღეს  ისევ მომწერა ძილისპირს და ახლა უკვე ნაცნობ გოგონასთან გავაბი სასიამოვნო საუბარი :3 ასეთი სახით , შეხვედრის სავარაუდო თრიღი დავთქვით რომელიც მეორე დღეს დავაზუსტეთ  და  დღეს  ვნახე…

ყველა დღე ერთნაირად იწყება   სკოლის წყალობით   დღესაც ასემოხდა  მაგრამ სკოლში არწავედი :3  იმიტომ რომ მელოდებოდა   მივედი ჩავეხუტე  მაგრამ პასუხი არიყო ამან ცოტა შემაშფოთა მაგრამ არ შევიმჩნიე გადავკოცნე და დავიწყეთ ფიქრი სად ჯანდაბაში წავსულიყავით, ვერაფერი მოვიფიქრეთ ამიტომ დავიწყეთ უაზროდ ბოდიალი მერე სკამივიპოვეთ და გავნთავსდით, მითხრა რომ ფრთების ეშინოდა  გამეცინა მე  ვგიჟდები ფრთებზე   ზოგჯერ ვგრძნობ კიდეც მათ,  ამან ი მეშინიაო  დადამ  და ამაზე დავიწყე(თ) ‘რადაობა’ მერე ვსაუბრობდით  საუბარი ნატალის აღტაცებულმა მესიჯმა გაგვაწყვეტინა  შემდეგ ისევ გავაგრძელეთ  ოჯახსა და მეგობრებზე საუბარი.   მე, მის კისერზედაშტერებული ვფიქრობდი თუ რატომ არ ჩამეხუტა ცოტაარიყოს და გატეხილში ვიყავი, ავდექი და ვთხოვე ჩახუტება  და უარი მივიღე  ავდექი  და მეთვითონ ჩავეხუტე ამდროს ვიგრძენი  კარგი იყო , მან მითხრა რომ უხაროდა ჩემი მისდამი დამოკიდებულება, მე გამეღიმა. სტადიონზე წავედით და დავჯექით  იქ კარგი იყო :3 ჩემი რვეულები გადმოვალაგე და წავაკითხე ამდროს წვიმა წამოვიდა და მომინდა  ძალიან მომინდა ჩავხუტებოდი და გადამეცა მისთვის ის რასაც ვგრძნობდი, მან ისევ უარი მითხრა, ისევ მარტო მე ჩავეხუტე   შემდეგ კი ამაზე დავიწყეთ ლაპარაკი    შემდეგ გავიგონე ფრაზა რომელზეც კიდევ ერთხელ გამეღიმა..  კორპუსამდე მივაცილე და დავიშალეთ

სახლში მისულმე ლეპტოპი ავიღე და ამ პოსტის წერა დავიწყე ცხელგულზე მაგრამ მალევე გადავიფიქრე და  ამ დროს დაველოდე
წვიმა კიდევერთხელ დაიწყო  ამჯერად ძალიან ძლიერად  აივანზე გავედი და ისევ ვიგრძენი (წინა პოსტი) მერე გოგონაც ვიგრძენი მერე ყველაფერი ერთდროულად ვიგრძენი ამდროს ნიტა მომენატრა და მივწერე :3  საღამოს ვნახე  ამჯერად მტკვრის აქეთ სანაპიროზე   პირველი შეხება როგორც ყოველთვის მთელისხეულით ჩახუტება იყო, წყნარი ადგილი ვიპოვეთ და დავიწყე
– ნი ვნახე დღეს ის გოგო  გუშინ რომ გითხარი
– მმ რაი მერე, როგორია
– აუ ნი  ძაან საყვარელია მარა  ძაან ქართველურია, ტრადიციული და ბავშვურად წრფელი ჰ ნახერამაგარისიტყვავთქვი :დ
– შე დებილო მერე მაგას რაჯობია
– რავიცი ნი,  თავისუფლება მიყვარს, აუ არადა რასაყვარელია იციიი
– არგაბედო მისით თამაში მეტისმეტად კარგი ჩანს მაგისთვის
– სისულელეა, არვაპირებ,  ვერ მოვექცევი მასე
– ხოდა მაშინ ისე დაშორდი არც შეუყვარდე
– ე რომომწონს? თან მომენატრა ქართული  ‘კდემა’
– მაშნ მოიყვანე ცოლად რაგიყო აბა
– ნწ პატარაა ჯერ
– არვიცი ზუ  ან თავისუფლება დათმე ან  გვანცა
– ნიი… მოდი ჩამეხუტე ♥

ჩახუტების დროს
– რასიზამ?
– არვიცი
– არაწვალო
– ვიცი
-მიყვარხარ
ამდროს უფრო ძლიერად ვუჭერ და ვამბობ  სიცოცხლეზე მეტად…

მან მე წვიმა მაჩუქა

წვიმაში სიარული და ბოლოხმაზე სიმღერა იმის რაც იცი
წვიმაში სიარული და ყვირილი რომ გენატრება
წვიმაში სიარული და მოგონებები წვიმაში სიარულთან დაკავშირებით
წვიმაში სიარული და შიში რომ მოგონებები აღარ გაცოცხლდებიან 
წვიმაში სიარული და იმედი რომ ისიც იგივეს აკეთებს და სადაცაა შეგეჩეხება 
წვიმაში სიარული და ფიქრი რომ  მართლა რომ შეგხვდეს რასიზამ
წვიმაში სიარული გახსენება რომ ეს მანშეგაყვარა 
წვიმაში სიარულისას რომ გაჩერებდა და გეხუტებოდა 
წვიმის დროს რომ გკითხა შეიძლებოდა თუარა ჩაგხუტებოდა და რომ გაგეცინა
წვიმის დროს  ნაბიჯის აჩქარებისას რომ გაჩერებდა და გეუბნებოდა გაგრძნო წვიმა
წვიმის დროს რომ ცადე გეკოცნა და თავი გაწია 
წვიმის დროს  თვალები შავი რომ ქონდა  და რომ ჩაიძირე 
წვიმის დროს რომ უთხარი არასოდეს მიატოვებდი
წვიმის დროს რომ გეხუტებოდა  
წვიმის დროს რომ კანკალებდი და დაგცინოდა და მერე გეხუტებოდა
წვიმის დროს იგრძენი რომ გიყვარდა 
წვიმის დროს  ფანჯარასთან რომ ლაპარაკობდით 
წვიმის დროს   წვიმა რომ გაგრძნობინა 
წვიმის დროს   წვიმა რომ შეგაყვარა
წვიმის დროს   წვიმა რომ გაჩუქა 
წვიმის დროს   რომ გახსენდება  
წვიმის დროს   ყოველთვის რომ მასზე ფიქრობ 
წვიმის დროს  სიარულისას რომ გრძნობ   ყველაფერს წვიმას მას სიცოცხლეს  სიყვარულს მონატრებას განცდას იმედს აღტაცებას და ყველაფერს  
ImageImage

მიყვარს მე პარასკევი :3

    გამეღვიძა 9:10 ზე,  პირველი ვინცგამახსენდებოდა რათქმაუნდა ნატალი იყო,   მივწერე  და გავაგრძელე ძილი,  პასუხი იყო მოკლე და კონკრეტული,      შემდეგ კიდევ       მივწერე და დავიძინე,  ასე რამოდენიმეჯერ განმეორდა,   მაღვიძებდა მისი პასუხები   ეს, ჩემს სახესე ღიმილს წარმოშობდა, მაგრამ   ახლად დაბადებულ ღიმილს ჩემს სახეზე   ტექსტი შლიდა, რომელიც  ლაკონური და ცივი იყო,  ნატალისაგან მეტისმეტად უჩვეულო,  შემდეგ დავუშვი მინი შეცდომა რომელსაც არ ვნანობ მაგრამ მაინც შეცდომა იყო.   (პოსტი ნეგატიური განწყობით დავიწყე მაგრამ  ეხლა საბამ მომწერა   მაგარი კაცია რა   ჰო ვაგრძელებ)    ერთისიტყვით  ნატალის ლაკონურობისგან დაგრუზული  2 საათზე ავდექი, გადავივლე და ნიტას მივწერე,  :3   მემეგონა უნივერსიტეტში იყო, თურმე მასაც 2 საათზე გაუღვიძია,    ნუ მოვიკითხე   და ვილაპარაკეთ როდისუნდა შევხვედროდით, იმიტომ რომ აუცილებლად უნდა შევხვედროდი, :3    მერე  გავხსენი ჩემი  შვილობილი ლეპტოპი და რუსკა ვნახე შემოსული, რომელიც საუკუნე არმინახავს გამწვანებული,  მერე იმას მივწერე და გავედი ცოტახანი, ახალ სადგომ ადგილას ‘მერიასთან’ ველოდე  და გამოჩნდა როგორციქნა,  მაგრამ ეფექტი მოახდინა ვიღაც სიმპატიური ბიჭი ახლდა, რომელსაც მთელი ქუჩა უყურებდა,  ნუ ცოტახანი ვიბოდიალეთ,   რაღაც სურათები გადაიღეს  ლეგენდადქცეულ კედელთან :დ   და წავედი მე ცურვაზე,    ეს იყო განმუხტვა იმ მდგომარეობის, რომელიც  ლაკონურობამ შემიქმნა.    წყალში ძალიან დავიღალე, ნახევარ საათში  ამოვხტი აუზიდან,   თურმე იმ დატვირთვით ვარჯიშსაც რომლითაც მე ვვარჯიშობ გადაჩვევის მერე ტკივილი სცოდნია,     შხაპი,   შხაპის დროს ვფიქრობდი   ბევრს,  წ, არა ბევრი დრო არ მქონია საფიქრელად,  მაგრამ მაინც ვფიქრობდი, რა შეიცვალა ამას მივხვდი მოგვიანებით    …
       გამოვედი  გარეთ    მივწერე ნიტას გამოსულიყო   ასეთქვა ნახევარსაათში მანდვარო ფეხები მტკიოდა და ნელა წავედ სადგომ ადგილას  იქც მეჩვენებოდა რომ დიდი ხანი ველოდე  მაგრამ ნიტა რომ მოვიდა  ზუსტად ნახევარისაათი იყო გასული  და არვიცი რატომ გაიწელა დრო ასე ძალიან ჩემთვის :/  ხო სანამ ნიტას ველოდებოდი   არაამქვეყნიური სილამაზის გოგომ გაიარა ქუჩის მეორე მხარეს   ფეხებზე რომ შევხედე გავშრი მაღლაახედვა აღარ მინდოდა  საერთოდ ფეხები ჩემი სუსტი წერტილია შორიდან სახეს რომ შევხედე სკამიდან გადავვარდი თუმცა ეხლა ვერ ვიღდგენ მის სახეს ჩემს მეხსიერებაში     მიუხედავად ასეთი ეფექტისა არ დამამახსოვრდა იმიტომ რომ სხვაზე  იმმომენტში უკვე სხვებზე ვფიქრობდი     ნიტას ისეველოდებოდი რამდენიმეჯერ სხვაში ამერია ბოლოს გამოჩნდა    მომღიმარი და სიცოცხლითსავსე   მიყვარს როდესაც ადამიანიდან პოზიტივი მოდის  ამის საუკეტესო გამოხათვა გულწრფელი ღიმილია რომელიც ადამიანის  დანახვისას გაუფლება   იმ მომენტში  მეც  და ნიტაც  ვიღიმოდით   ხო მახსოვს ნატალის რიმილი მე  ‘ღიმილი რომელიც მენატრება’   წავედით მე და ნიტა სადღაც  რახაც შენობის უკან   მან მომიყვა წინადღის ამბები  და კიდევ რაღაცეები ამდროს და მერეც  მე ჩუმად ვიყავი    ხო გაისმა ნატალის ზარი     ოღონდ ნიტას ტელეფონზე    გამიხარდა  გავედით ჯანდაბიდან და ვნახეთ ნატალი   რმელიც ლამაზი ა  მაგრამ არჯერა   წავედით  ე.წ პარკში     ნიტამ  რამე განსაკუთრებული ადგილი მოინდომა  ამდროს გამეღიმა ვიცოდი სადაც წავიდოდით      ხე         ბევრი სიარულის მერე მივედით ხესთან     ნატალიმ ხაზიგაუსვა რომ ზამთარში უფრო ლამაზი იყო  მარტოდმდგარი ხე      რთულია არ დაეთანხმო    ხო ნატალი რომ ვნახეთ მის მერე სულ ის ლაპარაკობდა    ლაპარაკობდა ყველაფერს    გამოხატავდა ყველაფერს ყველა სიტყვაში ემოცია იგრძნობოდა   საოცრად გახსნილი   იყო და ყველაფერს გულიდან ამბობდა  ყველა ემოცია ყველა სიტყვა ყველა მიმიკა ნამდვილი ქონდა   ის ის ნატალი იყო რომელსაც მე ვიცნობ    ნატალი ჩემთან ყოველთვის ეგეთია   ნიტასთანაც   მომწონს ვგიჟდები მასზე  საოცარი ადამიანია     მერე ნიტა მ ილაპარაკა ცოტა მე ვუსმენდი მათ დიალოგს  თითოეულ სიტყვას ვიმახსოვრებდი   შემდეგ ეს სიტყვები ცრემლებმა გაფანტეს  ჩემმა ცრემლებმა რომელიც არავცერთს დაუნახავს    რომელიც იქ იყო გულში   მე ვიგრძენი რომ ბედნიერი ვიყავი ჩემს გვერდით ასეთი ადამიანები რომ იყვნენ  მე მეშინია   ხვდებით ალბათ რისიც    შემდეგ თემები გაუბრალოვდა  ცოტა გოგოებს დალევა მოუნდათ   სიგარეტიც გათავდა :/   თითქოს დღე აქუნდა დასრულებულიყო   ველში მარტო მდგარი მუხის ქვეშ მაგრამ ეს ხომ ნატალია  წაგვიყვანა   არყის ტყეებისკენ   მე იქ უკვე ნამყოფი ვიყავი მაგრამ მაშინ არაფერი მიგრძვნია   ეხლა კი  გზად გვირილები დაკრიფა ნიტამ      შევედით  შუაში   თვალები დავხუჭე და გავახილე და დავინახე  მივხვდი რომ  რაღაც საოცრებას ვხედავდი   ამ საოცრებას კიდევ 2 ადამიანი ამშვენებდა   and this moment  i swear we are infinite     ნატალი დაჯდა   თავს ისე გრძნობდა როგორც სახლში    ნირვანა ჩართო   დააყოლა რომ აქმოსვლისას ყოველთვის    იქ მოსმენილი არცერთი სიტყვა არ დამამახსოვრდა გარდა 2 ფრაზისა    ‘ შეცდომაა ყველა ადამიანი და ყველა მოვლენა შეცდომაა   არარსებობს ბოლოს მაინც იქნება რაღაც რაც ყველაფერს ცუდისკენ შეცვლის’  და კიდევ  ‘ კამათლის ექვსივე მხარეს განსხვავებული ადამიანი იყო მაგრამ მაინც ჰქონდათ მათ რაღაც საერთო  მიზანი, ხასიათის თვისება  და ა.შ.’     ნატალის  ეს სიტყვები გულზე მესობოდა იმიტომ რომ მეც იმ შეცდომებში ვიყავი და  კამათელზე მყოფი ადამიანებთან საერთო მეც მექნებოდა     მეკი მინდა რომ სხვა ვიყო   სამუდამო მისთვის  მინდა რომ არაუშვა შეცდომები რომელიც მას დამაკარგვინებს   და მე ამას შევძლებ      ნიტა   ნიტა გაოგნეული იყურებოდა და  თავი სამოთხეში ეგონა    თქვა იქ ჩაავდგათ სახლი    წარმოიდგინე დილით ყავით და სიგარეტით ხელში რომ გამოდიხარ და ამ საოცრებას ხედავ ო      აქ დაიბადაა იდეა რომელსაც მე მჯერა რომ განვახორციელებ  დილის ეფექტი   შესანიშნავი იქნება   აჰა კი    მთელი ღამე ლაპარაკი შემდეგ მაქსიმუმ 2 საათიანი ძილი და დილის ეფექტი   მმ   კი მე ამას გავაკეთებ     აუცილებლად      ნიტა სამოთხეში იყო  მე დავიფიცე რომ  ესორიარსება  სამუდამოდ ჩემი  იქნებოდა   ნატალი კი სახლში იყო  მყუდრო და საყვარელ სახლში.  აქ დამთავრდა დღე რომელიც არ დამავიწყდება  დღე რომელშიც ბევრი ემოცია იყო   დღე რომელიც ვიგრძენი  და იცით ყველაზე მეტად რა გამიხარდა    ნატალიმ იგრძნო რომ მე  ეს დღე ვიგრძენი და მითხრა რომ დღეს პოსტს დავწერდი   ხო  ნატალიმ დამიბრუნა პოსეიდონი მან დამაბრუნა აქ      შემდეგ წამოვედით    ხო კიდე იყო რაღაც     2 საოცარი ‘ნივიჟუ’ რომელიც ნატალიმ   ერთი გამოსირებულის ძმაკაცებს აჭამა    ამან ნიტაც მეც და თვითონ ნატალიც ძალიან გაგვამხიარულა და კარგად გაგვხადა  ნიტას უხაროდა რომ ნატალი გაიზარდა  ნატალის უხაროდა რომ ნატალი გაიზარდა  მე მიხაროდა რომ მათ უხაროდათ კიდევ გამოვიცანი ერთი რაღაც    ნატალი ნიტას   იცი ახალგაზრდობაში დედაჩემი   ვის გავდა  ?   ( ოდრის  ვფიქრობ მე)   ოდრი ჰეპბერნს   ამბობს ნატალი   აჰამ  კმაყოფილს მეღიმება   და ვაგრძელებთ გზას 

non smile

   არვიცი ვნიშნავ თუ არა მისთვის რამეს   ალბათ კი    ნუ თვითონ ამბობს ასე  მე მისი ბრმად მჯერა  თუმცა ვერვგრძნობ   მაგრამ ვიმეორებ მე მისი მჯერა 

 მე: – ვიცი
 ის: – შენ კივ ბევრი რამე არ იცი 
 მე: – ვიცი :| :) :|  (თითქოს ყველაფერს მიყვება მაგრამ ვიცი რომ ეს მხოლოდ ჩონჩხია ან მხოლოდ კანი)
 ის: – რამდენი დროც არ უნდა გავიდეს და რამდენიც არუნდა ვილაპარაკო  მაინც ვერ გამიცნობ ბოლომდე მაინც დარჩება რაღაც რაც არგეცოდინება რითიც შევძლებ შენს გაოცებას 
 მე: – ვიცი :| :) :|
 ის: – შენკი რაცარუნდა იძახო რომ არგიცნობ მე მაინც თავიდან ბოლომდე გიცნობ 
 მე: – ვიცი :| :) :| ( მაშინ რატომ ტქვი წეღან ის რაც თქვი ამით მაგრძნობინე რომ არმიცნობ ან უბრალოდ გინდოდა რომ ასე მეფიქრა ან  არასწორად იცი)
 ის: – (აგრძელებს ისტორიების მოყოლას …)

   ლაპარაკობ ჩემი თანდასწრებით ჩემზე მესამე პირში 
   მაერთიანებ ხალხში   თან ისეთი თემების დროს რომ უნდა იცოდე  მაგ შემთხვევაში ჩემი გაერთიანება არავისში არშეიძლება    
   მეუბნები რომ არავინ არ გჭირდება სინამდვილეში (ვიცი, მაგრამ მე მაინც არუნდა მითხრა, არა უნდა მითხრა ეს ფრჩხოლი სისულელეა)
   
    როდესაც ჩემგან  შორს ხარ ამბობ რომ გენატრები მეც მენატრები  ამბობ რომ გინდა მნახო მეც მინდა  ამბობ რომ ჩემს პატარა დაიკოს ჩემი ჩახუტება უნდა და რომ მნახავ დახრჩობამდე ჩამეხუტები  შენ ძმასაც სწყურია შენი ჩახუება  და მჯერა რომ მართლა ეგრე იზამ
     როდესაც ჩემთან ხარ     ასე მგონია ხეს ვეხუტები   მანდვე მიკვდება გრძნობა იმის რომ გენატრებოდი და ჩემი ნახვა გინდოდა    ( მაინც მჯერა რომ ეგრე იყო)  

     კარგია  თუ ემოციების მართვა ასე კარგად ისწავლე მაგრამ მაშინ რატომ ამბობ?
     
     არვიცი რა უნდა გითხრა  კიდევ ბევრს ვიტყოდი  ალბათ მაგრამ იცოდე: 
 რაცარუნდა გააკეთო  რაცარუნდა თქვა  რამდენჯერაც არუნდა დამშორდე როგორცარუნდა გამიბრაზდე    სანამ შენი ხელით არ მომკლავ  მაინც სულ შენთან ვიქნება  მაინც სულ  მეყვარები ისე როგორც ჩემი და მიყვარს  შენ თქვი რომ არგჯერა სიტყვების  უსასრულობასთან დაკავშირებით  მაგრამ არაუშავს  მერე მიხვდები რომ არ გატყუებდი  მე სულ შენთან ვიქნები  შენ სულ ჩემი პატარა იქნები   როგორცარუნდა გაცივდე და როგორცარუნდა დამიკიდო  მე სულ შენი მერქმევა     
  შენ არიცი რამდენს ნიშნავ ჩემთვის   შენ უბრალოდ ‘შენ’ ხარ  და ყველაფერს გავაკეტებ ჩემში რომ შენ ისევ ‘შენ’ დარჩე ჩემს თვალში     რომ ისევ მიყვარდე ისე როგორც ეხლა 

 ნიტა ხედავ ხო? შენ ხომ ხედავ?   მგონია რომ ისიც დაინახავს     ნიტა ჩახუტება მინდა
 ნიტა მუსიკა მჭირდება 

   მან  დღეს წაშალა ღიმილი ჩემს სახეზე 

წყალზე მზისთვის

-ეს ღრუბელი რაღაცას მაგონებს…
-ჰო მეც, მაგრამ რა არის?
-ჯანდაბა,ჯანდაბა,ჯანდაბა, რატომ ვერ ვხვდები რა არის ?
-მოიცაა მგონი მივხვდი, არა მგონი კიაარა მივხვდი…
-არარ იტყვიი?
-კარგად დააკვირდი -_-
-….
– კაი ჰო   ეს ჩემს თავს ანუ საკუთრ თვს გაგონებს  გარედან გაწონასწორებული და ლამაზია, ღრმად კი  საშინლად არეული, შავი თეთრი ზოგან ლურჯი ნახვრეტებით…
– არ არსებობს,  მართალი ხარ, კიარადა ვარ,    ვართ ჯობს
-კარგი ,მიხარია, რომ გაგარკვიე. ეხლა წავედი…
გონება ისევ გამოვრთე და გავაგრძელე გათუშულმა ტივტივი, მზიანი ამინდი იყო, ვიწექი შავ ზღვაზე რომელიც ლურჯია და ვუყურებდი ლაჟვარდისფერ ცას რომელზეც ერთადერთი ღრუბელი იყო, ის ზუსტად ასახავდა ჩემს შინაგან ბუნებას,მაგრამ ღრუბელს გვერდს მოელვარე თვალისმომჭრელი(მაგრამ არა ჩემთვის) მზე უმშვენებდა, ის მზე, რომელიც მემაკლდა, ის ,რაც სრულყოფილს გახდიდა, იმ ცის ანარეკლს რომელზეც მე ვიწექი…… ცაზე ღრუბელი და მზე იყვნენ,  წყალზე კი მხოლოდ მე . და მაშინ მივხვდი, რომ მზე მჭირდება სრულყოფილი, წმინდა და თვალისმომჭრელი(მაგრამ არა ჩემთვის)…
4789025218_8246334aef_z
შემდეგ კი გათენდა და სკოლაში წასვლის ვალდებულებამ ჩემი ლამაზი მაგრამ არასრულყოფილი სიზმარი ღამეს გაატანა, ღამეს რომელიც არ დაბრუნდებოდა.
ახლა უკვე ვიცოდი, რომ მზე უნდა მეძებნა, მაგრამ ვაი რომ აქ, სადაც მე ვარ მზე არარის. აქ მხოლოდ ღრუბლებია,  როგორც მე, მაგრამ არაა, ისინი უფრო შავები არიან, მე  მათზე ახლოს ვარ მზესტან  მაგრამ აქ ხომ მზე არარის   ეს იმას ნიშნავს რომ ან აქედან უნდა გავქრე ან სამუდანოდ ღრუბლებით მომიწევს დაკმაყოფილება   ქარის იმედი მაქვს, ერთი სული მაქვს როდის დაუბერავს და გაფანტავს ამათ ან მე დამშლის მათნაირებად.
აქ მზე არარის  მთვარეა  მაგრამ მე მზე მჭირდება
images1